Om inzicht te krijgen in hoe en waarom een paard reageert op dingen en situaties, is het nuttig te begrijpen wat het paard hoort, ziet en voelt vanuit zijn eigen perspectief

 

gezichtsvermogen
men hoort vaak opmerkingen over de prachtige of expressieve ogen van een paard. Paarden hebben de grootste ogen van alle landzoogdieren en hun ogen laten gemoedstoestanden zien zoals vertrouwen, onzekerheid of angst. Net als bij de meeste dieren waarop wordt gejaagd, zitten de ogen van het paard aan de zijkant van zijn hoofd, niet aan de voorkant, waardoor het een heel breed gezichtsveld heeft. Omdat het een enorm groot perifeer gezichtsvermogen heeft, heeft het paard slechts 2 blinde plekken, n direct achter hem en de andere ongeveer 2 meter direct voor hem of onder zijn neus, waar de blik ten minste onscherp is. Als u naar een paard toeloopt, komt er een punt waarop het niet meer op u kan scherpstellen en daarom zal het zijn hoofd afwenden of achteruit gaan totdat het u weer kan zien. Als u bv een paard uit de wei wilt halen, kan de reactie die hierboven wordt beschreven worden genterpreteerd als dat het paard niet wil worden gevangen terwijl hij in feite, als u het vanaf de zijkant benadert en het u kan blijven zien, rustig zal blijven staan en u gewoon naar hem toe kunt lopen. Als u achter een paard staat, zal het doorgaans zijn hele lichaam of zijn hoofd en nek draaien om u te kunnen blijven zien, maar ene jong of nerveus paard kan ook gemakkelijk reageren met een trap vanwege een bedreiging die het niet kan zien.

Door de positie van zijn ogen moet het paard zijn hoofd en nek gebruiken als het reageert op visuele prikkels. Als het zijn hoofd hoog houdt, kan een paard de grond voor hem niet zien. Als u kijkt naar een paard dat zijn weg zoekt over een ruwe bodem, zult u zien dat het zijn hoofd bijna helemaal naar de grond brengt waarover het loopt. Bij een vreemd ofonbekend voorwerp op de grond of in een heg naast hem bv, zal het paard zijn hoofd schuin houden om het beter te kunnen bekijken. Als het vreemd is, zal het paard het voorwerp passeren met het hoofd schuin en met een zijwaartse stap met het lichaam. Dat is de basis van schitig worden en tijdens de training is het belangrijk dat de ruiter deze impuls begrijpt en het jonge paard de kans geeft om het voorwerp te bekijken. Als de reactie wordt bestraft, met opzet of per ongeluk, omdat de ruiter uit zijn evenwicht raakt en aan de teugels trekt, leert het paard als snel om dergelijke risico's in de toekomst te vermijden, wat het begin kan zijn van een echt probleem.

Men dacht vroeger dat paarden kleurenblind waren,, maar bewijzen tonen het tegendeel aan - hoewel paarden geel, groen en blauw gemakkelijker lijken te herkennen dan rood, paars en grijs.

Paarden kunnen uitstekend in de verte en ook goed in het donker zien.

de ogen van een paard zijn meestal bruin

een maanoog is wit of blauwwit

gevoel

Paarden zijn uitermate gevoelig voor aanraking. Een paard kan zelfs een vlieg op zijn rug voelen, wat kenmerkend is voor zijn grote gevoeligheid. Als het wordt bereden, is de oorzaak dat een paard niet naar voren wil gaan ondanks de druk van de benen van de ruiter, negen van de tien keer dat het ongevoelig is geworden door het misbruik of te veel gebruiken van het beensignaal. Bij het rijden of omgaan met paarden levert een zachte maar stevige aanraking altijd de beste resultaten op. Het dagelijks ritueel van verzorgin helpt bij het verwerven van een positief gevoel en is een kalmerende ervaring voor het paard. Dat kan men zien als een groep paarden samen in de wei staan, want wederzijdse verzorging is een blijk van contact en vriendschap in de kudde.

gehoor

De oren van een paard zijn hel expressief. Behalve dat ze zorgen voor een gevoelig gehoor, zijn ze uiterst beweeglijk en draaien ze in de richting van het geluid of de prikkel die hun aandacht heeft getrokken. Een dressuurpaard dat is geconcentreerd op zijn werk,, zal zijn oren iets naar achteren draaien in de richting van zijn berijder, waarmee het aangeeft dat zijn aandacht is gericht op de ruiter.

Een paard dat is afgestemd op een geluid in de verte, heeft zijn oren naar voren gericht in de richting van het geluid. Een paard dat boos of van streek is, kan zijn oren plat naar achteren leggen, alsof het de irriterende situatie of het geluid wil buitensluiten.

reuk
Het reukvermogen van een paard is een belangrijk onderdeel van zijn gedragspatroon. Merries identificeren hun veulens door geur en een hengst doet dat bij een hengstige merrie.

Wilde paarden kunnen vanaf een afstand water vinden door te ruiken en bergpony's weten instinctief hoe ze hun reukvermogen moeten gebruiken om gevaren te vermijden.

smaak
Paarden houden over het algemeen van zoet voedsel. Hun natuurlijke gevoel voor geur en smaak zorgt ervoor dat ze meestal afblijven van giftige planten, die over het algemeen bitter zijn. Een paard zal een hap uit zijn voerbak met vreemde smaak of een plant die het niet lekker vindt snel uitspugen. Het kan ook snel een smaak ontwikkelen voor traktaties en heel snel leren om in zakken te zoeken naar wortelen of suikerklonjtes.
vocalisatie
De geluiden die paarden maken, beteken iets, van het zachte hinniken van een mrrie tegen haar veulen tot het enthousiast gehinnik waaromee de ruiter wordt begroet als hij of zij de stal binnenkomt. Bij een paard dat wordt bereden, is snuiven of nieuwen meestal een uitdrukking van gewilligheid, concentratie en reactie op een commando.